အရမ္းေဝးကြာၿပီး
ေတြ႕ဆံုနိဳင္ဖို႕
ခက္ခဲ႕တဲ႕ၾကားကေန
ငါတို႕ဆံုၿဖစ္ၾကတယ္။
ေတြ႕ရဆံုရ
ခဏေလးမွာ
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
ခင္မင္မွဳ
နားလည္မွဳ
ယံုၾကည္မွဳေတြ
မ်ားစြာနဲ႕
ဘဝကုိၿဖတ္သန္းခဲ႕တယ္။
လိုအပ္တာေလးေတြ
ကူညီမွ်ေဝရင္း
အၿဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ေလးနဲ႕
ငါတို႕ရိုးသားစြာ ခင္မင္ခဲ႕ၾကတယ္။
ရခဲ႕လွတဲ႕ လူ႕ဘဝေလးမွာ
တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္
ကူညီေပးေနၾကမယ္ဆိုရင္
ေလာကၾကီးဟာ အၿမဲလွပေနမယ္လို႕
ငါ ယံုၾကည္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း
မင္းေရာ ငါေရာ
ငါတို႕တတ္နိဳင္သေလာက္
ကူညီရင္း တြဲလက္မ်ားအတူတူနဲ႕
ထာဝရ ဆက္ခင္ၾကရေအာင္
သူငယ္ခ်င္းေရ ..........
Thursday, August 5, 2010
ေလညွင္းသစ္ပင္
တည္ၿငိမ္ရိုးရွင္း ကို္ယ့္ဘ၀အတြင္းသို့
ေလညွင္းသန္ဏာန္ ေဆာင္ယူၿပန္၍္
ရင္တြင္း၀င္ေရာက္
ေမႊေႏွာက္ခဲ့ၿပီ ငါမသိလိုက္ပါတကား
သတိတစ္ဖန္ကပ္မိၿပန္၍
ငဲ့ၾကည့္မိေသာ္
ရင္ခြင္တစ္တိုက္ သိမ္းပိုက္စိုးမိုး
ေလညွင္းရယ္ေအာင္ ႏိုင္သူေပါ့
အညံုခံအရွံးေပး စစ္ေၾကေအးမယ္လို႕
ၾကံရႊယ္ကာမွ
ေအာင္ႏိုင္သူေလေၿပညွင္းရယ္
ရင္တြင္းရနံသိမ္းပိုက္ကာ ယူငင္လို့ခြဲခြာေလၿပီ
ရွုံးနိမ့္ကာအားငယ္သူမို့
ေလညွင္းရယ္ ၿပန္အလာကို
ကမ္းလင့္ကာ ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္...............
ေႏြကန္တာခရီးၾကမ္း
ၿဖတ္သန္းလာသူမို့ ေအးၿမရိပ္ေတာ့
ေတာင့္တမိတယ္
ဟို့ေရွ့အုပ္ဆိုင္း သစ္ရိပ္၀ိုင္း၀ယ္
ခတၱ အေမာေၿဖမိတယ္
လည္ထြက္ကာၿပန္မယ္ၾကံလည္း
သူသင္းရနံသိမ္းပိုက္ယူငင္ ကိုယ့္ရင္ခြင္ကို
ရနံရစ္မူး အခ်စ္ဦးေပမို့
သူ့နားမွာပဲ တ၀ယ္လည္လည္ေနမိတယ္
၀ဲလည္ကာ ခ်ိန္ၾကာေၿငာင္းေပ့မယ္
အိမ္ၾကီးရွင္သစ္ရိပ္၀ိုင္းမွာၿ ဖင့္
မသိဟန္ေဆာင္ေလၿပန္ေတာ့
ဧည့္ၿဖစ္သူကိုယ္မွာၿဖင့္ေလ
မခြာခ်င္ဘဲခြာရတယ္
ခြဲမယ္သာခြာရတယ္
မခ်စ္ဖူးတဲ့အခ်စ္ဦးေပမုိ႕
ေလေျပလူးေသာ္
ခ်စ္ဦးသူ သစ္ရိပ္၀ိုင္းအေခၚ
ေမွ်ာ္မိတယ္ေနာ္ ............... .........................
ေလညွင္းသန္ဏာန္ ေဆာင္ယူၿပန္၍္
ရင္တြင္း၀င္ေရာက္
ေမႊေႏွာက္ခဲ့ၿပီ ငါမသိလိုက္ပါတကား
သတိတစ္ဖန္ကပ္မိၿပန္၍
ငဲ့ၾကည့္မိေသာ္
ရင္ခြင္တစ္တိုက္ သိမ္းပိုက္စိုးမိုး
ေလညွင္းရယ္ေအာင္ ႏိုင္သူေပါ့
အညံုခံအရွံးေပး စစ္ေၾကေအးမယ္လို႕
ၾကံရႊယ္ကာမွ
ေအာင္ႏိုင္သူေလေၿပညွင္းရယ္
ရင္တြင္းရနံသိမ္းပိုက္ကာ ယူငင္လို့ခြဲခြာေလၿပီ
ရွုံးနိမ့္ကာအားငယ္သူမို့
ေလညွင္းရယ္ ၿပန္အလာကို
ကမ္းလင့္ကာ ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္...............
ေႏြကန္တာခရီးၾကမ္း
ၿဖတ္သန္းလာသူမို့ ေအးၿမရိပ္ေတာ့
ေတာင့္တမိတယ္
ဟို့ေရွ့အုပ္ဆိုင္း သစ္ရိပ္၀ိုင္း၀ယ္
ခတၱ အေမာေၿဖမိတယ္
လည္ထြက္ကာၿပန္မယ္ၾကံလည္း
သူသင္းရနံသိမ္းပိုက္ယူငင္ ကိုယ့္ရင္ခြင္ကို
ရနံရစ္မူး အခ်စ္ဦးေပမို့
သူ့နားမွာပဲ တ၀ယ္လည္လည္ေနမိတယ္
၀ဲလည္ကာ ခ်ိန္ၾကာေၿငာင္းေပ့မယ္
အိမ္ၾကီးရွင္သစ္ရိပ္၀ိုင္းမွာၿ ဖင့္
မသိဟန္ေဆာင္ေလၿပန္ေတာ့
ဧည့္ၿဖစ္သူကိုယ္မွာၿဖင့္ေလ
မခြာခ်င္ဘဲခြာရတယ္
ခြဲမယ္သာခြာရတယ္
မခ်စ္ဖူးတဲ့အခ်စ္ဦးေပမုိ႕
ေလေျပလူးေသာ္
ခ်စ္ဦးသူ သစ္ရိပ္၀ိုင္းအေခၚ
ေမွ်ာ္မိတယ္ေနာ္ ............... .........................
Saturday, July 10, 2010
လြမ္းခ်င္း
နံနက္မုိးလင္းတုိင္း ႏွူိးတတ္တဲ႕
အေမရဲ႕ အသံကုိ
လြမ္းတယ္..........
အိမ္ၿပန္ ေနာက္က်တုိင္း
မာန္မဲတတ္တဲ႕
အေဖရဲ႕ အသံကုိ
လြမ္းတယ္...........
ေတြ႕လုိက္တုိင္း
တေယာေလးလုိ ခ်ြဲတတ္တဲ႕
ခ်စ္သူရဲ႕ အသံကုိလည္း
လြမ္းတယ္...........
ၾကားေနၾက သံရွည္ဆြဲတတ္တဲ႕
မီးရထား ဥၾသသံကုိလည္း
လြမ္းတယ္.............
အၿမဲတမ္းဆူညံေနတဲ႕လမ္းမေပၚက စပယ္ယာအသံလည္း
လြမ္းမိတယ္...........
ေဟာ.........္သီခ်င္းသံေတြ
သဲ႕သဲ႕ ၾကားေနရပါလား..
ေဟာ..ေဟာ.....
လမ္းေဘးဆိုင္က ဖြင္႕ထားတာကိုး
ငါရဲ႕ နားထဲမွာ
ညိုးညုိးညံေအာင္ ၾကားေနရပါလား....
ဟင္..........
ငါ....အိပ္မက္ မက္ေနတာပါလား
ေၾသာ္....ဒါ...ဒါ
ၿမန္မာၿပည္မွ မဟုတ္တာ......
အေမရဲ႕ အသံကုိ
လြမ္းတယ္..........
အိမ္ၿပန္ ေနာက္က်တုိင္း
မာန္မဲတတ္တဲ႕
အေဖရဲ႕ အသံကုိ
လြမ္းတယ္...........
ေတြ႕လုိက္တုိင္း
တေယာေလးလုိ ခ်ြဲတတ္တဲ႕
ခ်စ္သူရဲ႕ အသံကုိလည္း
လြမ္းတယ္...........
ၾကားေနၾက သံရွည္ဆြဲတတ္တဲ႕
မီးရထား ဥၾသသံကုိလည္း
လြမ္းတယ္.............
အၿမဲတမ္းဆူညံေနတဲ႕လမ္းမေပၚက စပယ္ယာအသံလည္း
လြမ္းမိတယ္...........
ေဟာ.........္သီခ်င္းသံေတြ
သဲ႕သဲ႕ ၾကားေနရပါလား..
ေဟာ..ေဟာ.....
လမ္းေဘးဆိုင္က ဖြင္႕ထားတာကိုး
ငါရဲ႕ နားထဲမွာ
ညိုးညုိးညံေအာင္ ၾကားေနရပါလား....
ဟင္..........
ငါ....အိပ္မက္ မက္ေနတာပါလား
ေၾသာ္....ဒါ...ဒါ
ၿမန္မာၿပည္မွ မဟုတ္တာ......
Friday, July 9, 2010
၇ိုး၇ိုးေလးပါ
တစ္ခါက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္လာေလွ်ာက္သူတစ္ဦးဟာ ၀ရန္တာမွာက်ေနတဲ့ အမႈိက္တစ္စကို
ေကာက္ျပီး အမိႈက္ပံုးထဲ ထည့္ခဲ့တယ္။ ဒါကို အနားကျဖတ္သြားတဲ့ အရာရွိက
ေတြ႔သြားျပီး သူ႔ကို အလုပ္ခန္႔လိုက္တယ္။ တစ္ျခားသူ သတိထားႏွစ္သက္ဖို႔ရာ
လြယ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေမြးျမဴတတ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္က အေမကို “ေမေမ ဒီေန႔အရမ္းလွတာပဲ” လို႔ေျပာေတာ့ အေမက
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ” လို႔ ျပန္ေမးခဲ့တယ္။ “ေမေမ ဒီေန႔စိတ္မတိုလို႔” လို႔ ကေလးက
ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ လွပဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ စိတ္မတို၊ စိတ္မဆိုး၊ ေဒါသမထြက္ဖို႔ပဲ
လိုတယ္။
အျမဲတမ္း မီးေတြနဲ႔ထိန္လင္းေနတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ သူေဌးကို လူတစ္ေယာက္က
“ခင္ဗ်ားဆိုင္က အျမဲထိန္လင္းေနတာပဲ.. ဘာတံဆိပ္ မီးေခ်ာင္းေတြမ်ား သံုးသလဲ”
လို႔ေမးေတာ့ သူေဌးက “ဒီမီးေခ်ာင္းေတြ ခဏခဏပ်က္ပါတယ္။ တစ္လံုးပ်က္ရင္
တစ္ခုလဲွလိုက္လို႔ ခုလိုလင္းေနတာပါ” ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ အျမဲတမ္း
ၾကည္လင္ေနဖို႔ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚေဟာင္းေတြကို လွဲေပးဖို႔ပဲ
လိုတယ္။
ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ဟာ ဥက ေပါက္ေပါက္ခ်င္း အနားကျဖတ္သြားတဲ့ လိပ္တစ္ေကာင္ကို
ေတြ႔မိခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ၾကက္ကေလးဟာ ၾကီးျပင္းလာတဲ့အထိ ေက်ာမွာ ဥခြံကိုပဲ
ပိုးထားေတာ့တယ္။ ၾကီးေလးတဲ့ အတၱေတြကို ခြါခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။
ေခါင္းမာတဲ့၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ စိတ္ေတြကို စြန္႔ပစ္ဖို႔ပဲလိုတယ္။
ေရႊရွာတဲ့အဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔ဟာ သဲကႏာၱရတစ္ခုကို ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဖဲြ႔ထဲက လူတစ္ေယာက္က မပင္မပန္းဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုေတြ႔ေတာ့ လူေတြက
သူ႔ကို “ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပင္ပန္းလို႔ေသေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ပင္ပန္းပံုလဲ
မရဘူး” လို႔ ေမးေတာ့ “ကြ်န္ေတာ္လြယ္ပိုးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ နည္းလို႔ပါ” လို႔ သူက
ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ ေလာဘနည္း၊
လိုခ်င္တပ္မက္မႈနည္းဖို႔ပဲ လိုတယ္။
လူ႔ဘ၀မွာလည္း ေနေပ်ာ္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ တန္ဖိုးထားတတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္၊
ကရုဏာထားတတ္၊ ကူညီတတ္၊ ေက်းဇူးသိတတ္၊ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတတ္၊ ခ်စ္ခင္တတ္ဖို႔ပဲ
လိုတယ္။
ေကာက္ျပီး အမိႈက္ပံုးထဲ ထည့္ခဲ့တယ္။ ဒါကို အနားကျဖတ္သြားတဲ့ အရာရွိက
ေတြ႔သြားျပီး သူ႔ကို အလုပ္ခန္႔လိုက္တယ္။ တစ္ျခားသူ သတိထားႏွစ္သက္ဖို႔ရာ
လြယ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေမြးျမဴတတ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္က အေမကို “ေမေမ ဒီေန႔အရမ္းလွတာပဲ” လို႔ေျပာေတာ့ အေမက
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ” လို႔ ျပန္ေမးခဲ့တယ္။ “ေမေမ ဒီေန႔စိတ္မတိုလို႔” လို႔ ကေလးက
ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ လွပဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ စိတ္မတို၊ စိတ္မဆိုး၊ ေဒါသမထြက္ဖို႔ပဲ
လိုတယ္။
အျမဲတမ္း မီးေတြနဲ႔ထိန္လင္းေနတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ သူေဌးကို လူတစ္ေယာက္က
“ခင္ဗ်ားဆိုင္က အျမဲထိန္လင္းေနတာပဲ.. ဘာတံဆိပ္ မီးေခ်ာင္းေတြမ်ား သံုးသလဲ”
လို႔ေမးေတာ့ သူေဌးက “ဒီမီးေခ်ာင္းေတြ ခဏခဏပ်က္ပါတယ္။ တစ္လံုးပ်က္ရင္
တစ္ခုလဲွလိုက္လို႔ ခုလိုလင္းေနတာပါ” ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ အျမဲတမ္း
ၾကည္လင္ေနဖို႔ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚေဟာင္းေတြကို လွဲေပးဖို႔ပဲ
လိုတယ္။
ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ဟာ ဥက ေပါက္ေပါက္ခ်င္း အနားကျဖတ္သြားတဲ့ လိပ္တစ္ေကာင္ကို
ေတြ႔မိခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ၾကက္ကေလးဟာ ၾကီးျပင္းလာတဲ့အထိ ေက်ာမွာ ဥခြံကိုပဲ
ပိုးထားေတာ့တယ္။ ၾကီးေလးတဲ့ အတၱေတြကို ခြါခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။
ေခါင္းမာတဲ့၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ စိတ္ေတြကို စြန္႔ပစ္ဖို႔ပဲလိုတယ္။
ေရႊရွာတဲ့အဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔ဟာ သဲကႏာၱရတစ္ခုကို ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဖဲြ႔ထဲက လူတစ္ေယာက္က မပင္မပန္းဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုေတြ႔ေတာ့ လူေတြက
သူ႔ကို “ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပင္ပန္းလို႔ေသေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ပင္ပန္းပံုလဲ
မရဘူး” လို႔ ေမးေတာ့ “ကြ်န္ေတာ္လြယ္ပိုးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ နည္းလို႔ပါ” လို႔ သူက
ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ ေလာဘနည္း၊
လိုခ်င္တပ္မက္မႈနည္းဖို႔ပဲ လိုတယ္။
လူ႔ဘ၀မွာလည္း ေနေပ်ာ္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ တန္ဖိုးထားတတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္၊
ကရုဏာထားတတ္၊ ကူညီတတ္၊ ေက်းဇူးသိတတ္၊ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတတ္၊ ခ်စ္ခင္တတ္ဖို႔ပဲ
လိုတယ္။
ျပာလဲ့လဲ့ႏွင္းမႈန္ၾကားထဲက အ၀ါေရာင္ျမစ္ျပင္တစ္ခု
ျပာလဲ့လဲ့ႏွင္းမႈန္ၾကားထဲက အ၀ါေရာင္ျမစ္ျပင္တစ္ခု
တစ္ခါတစ္ရံ မင္းမရွိတဲ့ရာသီမွာ
ငါဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ျပသားေကာင္ဟာ
ၿပိဳင္ဘက္မပါတဲ့ ေန႔စြဲေတြကိုေငးေမာဆဲ
ထိုရာသီ...
ဘာမွန္းမသိဘဲ ကာလာတစ္ခုလွ်ံက်
အ၀ါေရာင္.....
ေဒးကားလည္းေျပာခဲ့တာပဲ၊
က၀ါဘာတရဲ႕ မွဲ႔အေၾကာင္း ငါမစဥ္းစားေတာ့ဘူး။
အ၀ါေရာင္ကာလရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္ထဲ
ခ်စ္သူ...နင္မပါေပမယ့္ ငါဆိုတဲ့ေန႔စြဲက
အ၀ါေရာင္ျမစ္ျပင္ထဲ ခုန္ခုန္ခ်ေနရ
နင္မသိေပမယ့္ သိေနတယ္ေလ။
ႏွင္းေငြ႕ေတြကို ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ကာ စားသံုးဖို႔
ပါမစ္က်ခြင့္မရွိေသးတဲ့ ငါဆိုတဲ့ကာလာဟာ
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ...
ျပာလဲ့လဲ့ႏွင္းမႈန္ၾကားထဲမွာ အ၀ါေရာင္၊
အ၀ါေရာင္၊ အ၀ါေရာင္၊ အ၀ါေရာင္၊
္အ.....၀ါ.....ေရာင္
ငါဆိုတာ ေျခတစ္ဖတ္က်ိဳးေနတဲ့
ၿပိဳင္းျမင္းတစ္ေကာင္လို.....
ေမာဟတစ္ခု ျမစ္ျပင္ထဲ စီးေမ်ာရင္း........
တစ္ခါတစ္ရံ မင္းမရွိတဲ့ရာသီမွာ
ငါဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ျပသားေကာင္ဟာ
ၿပိဳင္ဘက္မပါတဲ့ ေန႔စြဲေတြကိုေငးေမာဆဲ
ထိုရာသီ...
ဘာမွန္းမသိဘဲ ကာလာတစ္ခုလွ်ံက်
အ၀ါေရာင္.....
ေဒးကားလည္းေျပာခဲ့တာပဲ၊
က၀ါဘာတရဲ႕ မွဲ႔အေၾကာင္း ငါမစဥ္းစားေတာ့ဘူး။
အ၀ါေရာင္ကာလရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္ထဲ
ခ်စ္သူ...နင္မပါေပမယ့္ ငါဆိုတဲ့ေန႔စြဲက
အ၀ါေရာင္ျမစ္ျပင္ထဲ ခုန္ခုန္ခ်ေနရ
နင္မသိေပမယ့္ သိေနတယ္ေလ။
ႏွင္းေငြ႕ေတြကို ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ကာ စားသံုးဖို႔
ပါမစ္က်ခြင့္မရွိေသးတဲ့ ငါဆိုတဲ့ကာလာဟာ
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ...
ျပာလဲ့လဲ့ႏွင္းမႈန္ၾကားထဲမွာ အ၀ါေရာင္၊
အ၀ါေရာင္၊ အ၀ါေရာင္၊ အ၀ါေရာင္၊
္အ.....၀ါ.....ေရာင္
ငါဆိုတာ ေျခတစ္ဖတ္က်ိဳးေနတဲ့
ၿပိဳင္းျမင္းတစ္ေကာင္လို.....
ေမာဟတစ္ခု ျမစ္ျပင္ထဲ စီးေမ်ာရင္း........
မီန္းကေလးေ၇
မိန္းကေလးေရ
အိပ္ေပ်ာ္ေနေနတဲ့ ႏွလုံးသားကုိ
မင္းပဲလွဳပ္နုိးခဲ့တယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္မွုဆုိတာလည္း
မင္းနဲ့ေတြမွ ရရွိခဲ့တယ္။
ခ်စ္တက္ေအာင္လည္း
မင္းပဲ သင္ေပးခဲ့တယ္။
အလြမ္းေတြေပးၿပီး
မင္းပဲ လမ္းခြဲသြားတယ္။
အသည္းကြဲေအာင္လည္း
မင္းပဲ ဖန္ဆင္းခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ မိနးကေလးရယ္......
ေမ့တက္ေအာင္
ဘာလုိ့ မသင္ေပးခဲ့တာလဲ။
အိပ္ေပ်ာ္ေနေနတဲ့ ႏွလုံးသားကုိ
မင္းပဲလွဳပ္နုိးခဲ့တယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္မွုဆုိတာလည္း
မင္းနဲ့ေတြမွ ရရွိခဲ့တယ္။
ခ်စ္တက္ေအာင္လည္း
မင္းပဲ သင္ေပးခဲ့တယ္။
အလြမ္းေတြေပးၿပီး
မင္းပဲ လမ္းခြဲသြားတယ္။
အသည္းကြဲေအာင္လည္း
မင္းပဲ ဖန္ဆင္းခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ မိနးကေလးရယ္......
ေမ့တက္ေအာင္
ဘာလုိ့ မသင္ေပးခဲ့တာလဲ။
Saturday, June 19, 2010
ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာအေမ
ေျခသလုံးအိမ္တုိင္ဘ၀ႏွင့္ ကမၻာအေရွ႕မွအေနာက္ ေတာင္မွေျမာက္သုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ေလလႊင့္ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါ။ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ အသက္ႀကီးလာသလုိ အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတလည္းတုိးခဲ့တယ္။ ကမၻာ့ရြာတစ္ျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းလာသည္။ ေမြးရပ္ေျမက အေမ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အုိစာသြားခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၀ႏွစ္တြင္ ေမြးရပ္ေျမ ရထားဘူတာမွ အစျပဳလုိ႔ ကမၻာႀကီးကုိ စူးစမ္းဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ေျခလွမ္းစခဲ့သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀အတြင္း ပီးကင္းမွ ရွန္ဟုိင္း၊ ကြမ္တုန္မွ ေဟာင္ေကာင္၊ နယူးေယာက္မွ ၀ါရွင္တန္၊ ေတာင္အေမရိကားမွ ေတာင္အာဖရိကထိ၊ ထုိမွတစ္ဆင့္ လန္ဒန္မွ ဆစ္ဒ္နီ အလုပ္လုပ္ရင္း လွည့္လည္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ ႏုိင္ငံမ်ား ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့သည္။ ေနရာသစ္တစ္ခုေရာက္တုိင္း စိတ္သစ္လူသစ္ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာင္းလဲႏုိင္ခဲ့ဖူးသည္။သုိ႔ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ အေမ့ကုိ လြမ္းဆြတ္မႈက ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲႏုိင္ခဲ့။ ip-ဖုန္းကဒ္ ေလးေတြေပၚလာမွ အေမ့ကုိ မၾကာခဏ ကြၽန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ဖုန္းထဲတြင္ အေမ၏ ေအးခ်မ္းေသာအသံသည္ ဘ၀၏စိန္ေခၚမႈေတြကုိ ရင္ဆုိင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အင္အား ပုိျဖစ္ေစခဲ့သည္။ အေမ့၏ အသံမွ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ အုိစာသြားခဲ့ သည္။ အေမႏွင့္ဖုန္းေျပာတုိင္း က်န္းမာေရးကုိ ဂရုစုိက္ဖုိ႔ အေမ့ကုိစိတ္မပူဖုိ႔၊ ေနရာတစ္ကာ သတိႏွင့္သြားလာဖုိ႔၊ ခြင့္ယူၿပီး ျပန္မလာဖုိ႔၊ ျပန္လာရင္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားၿပီး အလုပ္အကုိင္ ပ်က္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထပ္တစ္လဲလဲေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ အေမကြၽန္ေတာ့္ကုိ လြမ္းေနၿပီး၊ ေတြ႔ခ်င္ေန ၿပီဆိုတာကြၽန္ေတာ္သိလုိက္ပါသည္။
အေမ(၇၅)ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ လက္ေဘးက အလုပ္ေတြကုိခ် စိတ္ထဲက အစီအစဥ္ေတြကုိဖ်က္ၿပီး အေမ့ဆီ တစ္လျပန္ဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ထုိတစ္လအတြင္း ဘာမွအလုပ္ ဘာမွမေတြးပဲ အေမ့အနားတြင္ေနမည္။
ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း အေမ့ကုိ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားၿပီးေနာက္ အေမစတင္ အစီအစဥ္ဆြဲေတာ့သည္။ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္ ေသာအစားအစာမ်ားမွတ္၊ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကႀကိဳက္ေသာ အိပ္ရာခင္းကုိ ျပန္ျပင္ခ်ဳပ္၊ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္တုန္း အဆင္သင့္ ၀တ္ဖုိ႔ အ၀တ္အစားေတြ ျပင္ဆင္ရင္း အေမအလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနခဲ့သည္ ဆုိတာကုိ ေနာက္မွ ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့ရသည္။ အသက္(၇၅)ႏွစ္ရွိေနၿပီျဖစ္ေသာ အေမ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္ေနရင္ ေမာတတ္တဲ့အေမ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရင္း ေမာဖုိ႔ေမ့ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ခံစားမိသည္။
ေလယာဥ္ေပၚကအဆင္း အေမႏွင့္ေတြ႔ေသာအခါ ေျပးၿပီး ဖက္လုိက္မည္ဟု စိတ္ကူးႏွင့္ ၾကည္ႏူးေနမိသည္။ တစ္ကယ္တမ္း အေမႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါတြင္ ကြၽန္ေတာ္ ေျပးမဖက္မိ၊ အိမ္ေပါက္၀တြင္ႀကိဳေနေသာ အေမသည္ သစ္ေျခာက္ပင္အုိႏွင့္တူေနသည္။ မ်က္ႏွာေပၚက အရစ္အစင္းမ်ားေၾကာင့္ အေမသည္ အရင္ပုံႏွင့္မတူေတာ့။ အေမ ေတာ္ေတာ္ အုိစာသြားခဲ့ပါလား။
အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေရာက္ျခင္း အရင္က ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ့ေသာ ဟင္းမ်ားကုိ အေမစတင္ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိဟင္းမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ္မႀကိဳက္ေတာ့ ေၾကာင္း အေမ့ကုိမေျပာျဖစ္ခဲ့။ မ်က္စိမႈန္လာၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟင္းမ်ားက ငန္တစ္ခြက္ ေပါ့တစ္ခြက္ျဖင့္ အရသာမ်ားအရင္ႏွင့္မတူေတာ့။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားေသာ အိပ္ရာခင္းမွာလဲ ဂြမ္းစစ္စစ္ ေစာင္ထူႀကီးေတြျဖစ္သည္။ ထုိေစာင္ထူထူႀကီးမ်ားကုိ ျခံဳအိပ္ရတဲ့အက်င့္ကြၽန္ေတာ္မရ်ိေတာ့။ ဂြမ္းေစာင္အစား သုိးေမြး ေစာင္ႏုႏုေလးပဲ သုံးေတာ့ေၾကာင္း အေမ့ကုိ ကြၽန္ေတာ္မေျပာျဖစ္ခဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာတာ အေမကုိလြမ္းလုိ႔ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ပဲေလ။
အိမ္ျပန္ေရာက္စ ႏွစ္ရက္တြင္ အလုပ္မ်ား႐ႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ အေမႏွင့္စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာျဖစ္ခဲ့။ ေျပာျဖစ္ျပန္ေတာ့လဲ လူျဖစ္အင္မ်ား၊ လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းမ်ားကုိ ထပ္တစ္လဲလဲေျပာေနေတာ့သသည္။ ထုိအေၾကာင္းမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ႏွစ္ခန္႔က အေမ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာခဲ့ေသာစကားမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိအေၾကာင္းမ်ား ႏွင့္ကြၽန္ေတာ္၏ ဘ၀ႏွင့္အလုပ္အေၾကာင္းကုိ ခုိင္းႏႈိင္းၿပီးေျပာေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္လာလွ်င္ ထုိအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ေခတ္ေနာက္ က်ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေမလွ်င္ အေမသည္ ေတြေတြေလး တစ္ေနရာရာကို ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။
မ်က္စိေတြ မႈန္၀ါးလာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေမဟင္းခ်က္ရာတြင္ သန္႔ရွင္းမႈကုိ ဦးစားမေပးေတာ့ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္သတိျပဳမိသည္။ အေမခ်က္ေသာဟင္းထဲတြင္ တစ္ ခါတစ္ရံ ပုိးေကာင္မ်ား၊ ယင္ေကာင္မ်ား ပါလာတတ္သလုိ ထမင္းဟင္းမ်ား ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔ က်င္လွ်င္လည္း ျပန္ေကာက္ထည့္လာတတ္သည္။ အေျခအေနမ်ားသည္ အရင္ကႏွင့္မတူေတာ့။ အိမ္တြင္ မခ်က္စားပဲ ဆုိင္တြင္ မွာစားရန္ေျပာေသာအခါ အျပင္စာမ်ားသည္ ညစ္ပတ္ေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ မညီၫြတ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထမင္းခ်က္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ ရွာထားခဲ့မည္ဟု ေျပာျပန္လွ်င္ အေမသည္ ငါလႈပ္ရွားႏုိင္ေသးသည္။ ငါမအုိေသးဟု ကြၽန္ေတာ့္ကုိ စိတ္ဆုိးေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္ၿမိဳ႕ထဲသုိ႔သြားလွ်င္ အေမလည္းလုိက္ခ်င္သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ အေမေျခလွမ္းေၾကာင့္ လုိရာသုိ႔မေရာက္ႏုိင္ခဲ့။
အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခု ေဆြးေႏြးမိျပန္လွ်င္လည္း ကြၽန္ေတာ့္အယူအဆမ်ားသည္ မွားေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ လမ္းမွားလုိက္ေနၿပီဟု အေမထင္ေနသည္။ အရာရာတုိင္းသည္ ေခတ္ႏွင့္အညီ တုိးတက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အားမနာစြာ အေမ့ကုိေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
ေနာက္ပုိင္း အေမႏွင့္ေျပာျဖစ္ေစာ စကားတုိင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ၿပီး စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲျခင္းမ်ားကုိ လုပ္လာမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ မရွည္ေသာအခ်ိန္တြင္ စကားသံကုိ အက်ယ္ႀကီးေျပာမိျခင္း၊ စကားျဖတ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္မိေသာအခါ အေမသည္ ေျပာလက္စ စကားစကုိရပ္ၿပီး ေတြေတြေလးႏွင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ ေနတတ္သည္။
ခြင့္တစ္လျပည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ျပန္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ အေမသသည္ ကုတင္ေအာက္က ေသတၱာေဟာင္းတစ္ခုျဖင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား သိမ္းထားေသာ သတင္းစာျဖတ္ပုိင္းမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ့္အားေပးေလသည္။ ထုိသတင္းစာျဖတ္ပုိင္းမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္ျပည္ပေရာက္စဥ္ ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးသမွ်ႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေသာ သတင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကုိျပရန္ ထုိျဖတ္ပုိင္းမ်ားကုိ ဂရုတစ္စုိက္ ၫွပ္ၿပီး အေမသိမ္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲသုိ႔အပ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အတူတူ ေဆာင္သြားေစလုိသည္။
မ်က္မွန္ထူကုိတပ္ စာဖတ္တုိင္း အားစုိက္ရတဲ့အေမ သတင္းစာ တစ္မ်က္ႏွာခ်င္းကုိ ကုန္ေအာင္ဖတ္ၿပီး ထုိျဖတ္ပုိင္းကုိ မည္မွ် ခက္ခက္ခဲခဲ ၫွပ္ခဲ့သည္ဆုိတာကုိ ကြၽန္ ေတာ္အသိ၊ သုိ႔ေသာ္ အသုံးမ၀င္ေတာ့ေသာ ထုိသတင္းစာမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ္ယူမသြားခ်င္ေပ။ ကြၽန္ေတာ္ ေတြေ၀ေနသည့္အခုိက္တြင္ အေမ့လက္ထဲသုိ႔ ျဖတ္ပုိင္းေလးတစ္ခု လႊင့္က်သြားသည္။ ကြၽန္ေတာ္ထက္ဦးေအာင္ အေမက ေကာက္ယူလုိက္ၿပီး အက်ီအိပ္ထဲသုိ႔ထည့္လုိက္သည္။ "ဘာျဖတ္ပုိင္းလဲအေမ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ျပပါလား" အေမေတြေတြေလးႏွင့္ကမ္းေပးၿပီး ထမင္းစားခန္းသို႔ ထြက္သြားလုိက္သည္။
ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ျခင္းဖတ္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ "ငါအုိသြားေသာအခါ" ဟုေခါင္းစဥ္တပ္ထားေသာ ၂၀၀၄-၁၂-လပုိင္း ၆ရက္ေန႔က ေဆာင္းပါးေလးျဖစ္သည္။ ေဆာင္းပါးေလး မွာ ........
"ငါအုိသြားေသာအခါ"
ငါအုိသြားေသာအခါ ငါဟာအရင္ကငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ကုိနားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ဆက္ဆံေပးပါ။
ခ်ိနဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အက်ီေပၚေလာင္းမိတဲ့အခါ၊ ဖိနပ္ႀကိဳးေတြ ခ်ည္ဖုိ႔ေမ့သြားတဲ့အခါ၊ ငါ့ကုိမရြံပါနဲ႔
ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသင္ေပးခဲ့တာေတြကုိ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ။
အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့စကားေတြကို ငါျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ပဲ ေက်းဇူးျပဳၿပီးနားေထာင္ေပးပါ၊
ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တုိင္း တစ္ေထာင့္တစ္ညပုံျပင္ေတြကုိ မ႐ုိးေအာင္ ေျပာရင္းငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကုိသတိရေပးပါ။
မလႈပ္မရွားႏုိင္လုိ႔ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ အကူအညီလုိတဲ့အခါ ငါ့ကုိမၿငိဳျပင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္လွည့္၊ ေျခာက္တစ္ခါ ေရခ်ိဳးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံရိပ္ေလးကုိ ျမင္ေယာင္ေပးပါ။
စိတ္သြားတုိင္း ကုိယ္မပါ ႏြမ္းလ်ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စုံနဲ႔ ငါ့ကုိကူတြဲေပးပါ။
လမ္းေလွ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္ က်င့္ေပးခဲ့ဖူးတာကုိ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ။
အသက္ႀကီးလာလုိ႔ စကားေျပာရမွာ ေရွ႕ေနာက္မညီပဲ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ငါေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးၿပီးစဥ္းစားခြင့္ေပးပါ။ စကားအေၾကာင္းအရာေတြက ငါ့အတြက္ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ေဘးကေန ငါေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ။
တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အုိစာသြားတဲ့ ငါ့ကုိၾကည့္ၿပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊ နားလည္ေပးပါ အားေပးပါ။ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ ငါလမ္းၫႊန္ေပးခဲ့သလုိ အခုအခ်ိန္ မွာ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ အခ်စ္နဲ႔ေအးျမမႈေတြကုိ ငါၿပံဳးၿပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲ့ဒီ့အၿပံဳးေတြထဲက မဆုံးတဲ့ ငါ့ေမတၱာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။
ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ထိန္းထားရင္း မနားတမ္းဆုံးေအာင္ ဖတ္လုိက္မိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေသတၱာထဲက အေကာင္းဆုံး အ၀တ္တစ္စုံကုိ ထားခဲ့ၿပီး ထုိျဖတ္ပုိင္း မ်ားကုိထည့္လုိက္သည္။ က်န္ေသာျဖတ္ပုိင္းမ်ားက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အသုံးမ၀င္ေသာ္လည္း ထုိေဆာင္းပါးပါေသာ ျဖတ္ပုိင္းေလးမွာ ကြၽန္ေတာ့္ဘယ္ေနရာေရာက္ ေရာက္ ကြၽန္ေတာ့္အပါး အၿမဲမခြာေတာ့။
ျမန္မာျပည္မွ အေမ့ကုိ ဒီ၀တၱဳတုိေလးကုိေရးရင္း မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ သားကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္..
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ...
အေမ(၇၅)ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ လက္ေဘးက အလုပ္ေတြကုိခ် စိတ္ထဲက အစီအစဥ္ေတြကုိဖ်က္ၿပီး အေမ့ဆီ တစ္လျပန္ဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ထုိတစ္လအတြင္း ဘာမွအလုပ္ ဘာမွမေတြးပဲ အေမ့အနားတြင္ေနမည္။
ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း အေမ့ကုိ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားၿပီးေနာက္ အေမစတင္ အစီအစဥ္ဆြဲေတာ့သည္။ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္ ေသာအစားအစာမ်ားမွတ္၊ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကႀကိဳက္ေသာ အိပ္ရာခင္းကုိ ျပန္ျပင္ခ်ဳပ္၊ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္တုန္း အဆင္သင့္ ၀တ္ဖုိ႔ အ၀တ္အစားေတြ ျပင္ဆင္ရင္း အေမအလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနခဲ့သည္ ဆုိတာကုိ ေနာက္မွ ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့ရသည္။ အသက္(၇၅)ႏွစ္ရွိေနၿပီျဖစ္ေသာ အေမ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္ေနရင္ ေမာတတ္တဲ့အေမ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရင္း ေမာဖုိ႔ေမ့ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ခံစားမိသည္။
ေလယာဥ္ေပၚကအဆင္း အေမႏွင့္ေတြ႔ေသာအခါ ေျပးၿပီး ဖက္လုိက္မည္ဟု စိတ္ကူးႏွင့္ ၾကည္ႏူးေနမိသည္။ တစ္ကယ္တမ္း အေမႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါတြင္ ကြၽန္ေတာ္ ေျပးမဖက္မိ၊ အိမ္ေပါက္၀တြင္ႀကိဳေနေသာ အေမသည္ သစ္ေျခာက္ပင္အုိႏွင့္တူေနသည္။ မ်က္ႏွာေပၚက အရစ္အစင္းမ်ားေၾကာင့္ အေမသည္ အရင္ပုံႏွင့္မတူေတာ့။ အေမ ေတာ္ေတာ္ အုိစာသြားခဲ့ပါလား။
အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေရာက္ျခင္း အရင္က ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ့ေသာ ဟင္းမ်ားကုိ အေမစတင္ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိဟင္းမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ္မႀကိဳက္ေတာ့ ေၾကာင္း အေမ့ကုိမေျပာျဖစ္ခဲ့။ မ်က္စိမႈန္လာၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟင္းမ်ားက ငန္တစ္ခြက္ ေပါ့တစ္ခြက္ျဖင့္ အရသာမ်ားအရင္ႏွင့္မတူေတာ့။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားေသာ အိပ္ရာခင္းမွာလဲ ဂြမ္းစစ္စစ္ ေစာင္ထူႀကီးေတြျဖစ္သည္။ ထုိေစာင္ထူထူႀကီးမ်ားကုိ ျခံဳအိပ္ရတဲ့အက်င့္ကြၽန္ေတာ္မရ်ိေတာ့။ ဂြမ္းေစာင္အစား သုိးေမြး ေစာင္ႏုႏုေလးပဲ သုံးေတာ့ေၾကာင္း အေမ့ကုိ ကြၽန္ေတာ္မေျပာျဖစ္ခဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာတာ အေမကုိလြမ္းလုိ႔ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ပဲေလ။
အိမ္ျပန္ေရာက္စ ႏွစ္ရက္တြင္ အလုပ္မ်ား႐ႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ အေမႏွင့္စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာျဖစ္ခဲ့။ ေျပာျဖစ္ျပန္ေတာ့လဲ လူျဖစ္အင္မ်ား၊ လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းမ်ားကုိ ထပ္တစ္လဲလဲေျပာေနေတာ့သသည္။ ထုိအေၾကာင္းမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ႏွစ္ခန္႔က အေမ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာခဲ့ေသာစကားမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိအေၾကာင္းမ်ား ႏွင့္ကြၽန္ေတာ္၏ ဘ၀ႏွင့္အလုပ္အေၾကာင္းကုိ ခုိင္းႏႈိင္းၿပီးေျပာေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္လာလွ်င္ ထုိအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ေခတ္ေနာက္ က်ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေမလွ်င္ အေမသည္ ေတြေတြေလး တစ္ေနရာရာကို ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။
မ်က္စိေတြ မႈန္၀ါးလာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေမဟင္းခ်က္ရာတြင္ သန္႔ရွင္းမႈကုိ ဦးစားမေပးေတာ့ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္သတိျပဳမိသည္။ အေမခ်က္ေသာဟင္းထဲတြင္ တစ္ ခါတစ္ရံ ပုိးေကာင္မ်ား၊ ယင္ေကာင္မ်ား ပါလာတတ္သလုိ ထမင္းဟင္းမ်ား ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔ က်င္လွ်င္လည္း ျပန္ေကာက္ထည့္လာတတ္သည္။ အေျခအေနမ်ားသည္ အရင္ကႏွင့္မတူေတာ့။ အိမ္တြင္ မခ်က္စားပဲ ဆုိင္တြင္ မွာစားရန္ေျပာေသာအခါ အျပင္စာမ်ားသည္ ညစ္ပတ္ေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ မညီၫြတ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထမင္းခ်က္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ ရွာထားခဲ့မည္ဟု ေျပာျပန္လွ်င္ အေမသည္ ငါလႈပ္ရွားႏုိင္ေသးသည္။ ငါမအုိေသးဟု ကြၽန္ေတာ့္ကုိ စိတ္ဆုိးေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္ၿမိဳ႕ထဲသုိ႔သြားလွ်င္ အေမလည္းလုိက္ခ်င္သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ အေမေျခလွမ္းေၾကာင့္ လုိရာသုိ႔မေရာက္ႏုိင္ခဲ့။
အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခု ေဆြးေႏြးမိျပန္လွ်င္လည္း ကြၽန္ေတာ့္အယူအဆမ်ားသည္ မွားေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ လမ္းမွားလုိက္ေနၿပီဟု အေမထင္ေနသည္။ အရာရာတုိင္းသည္ ေခတ္ႏွင့္အညီ တုိးတက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အားမနာစြာ အေမ့ကုိေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
ေနာက္ပုိင္း အေမႏွင့္ေျပာျဖစ္ေစာ စကားတုိင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ၿပီး စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲျခင္းမ်ားကုိ လုပ္လာမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ မရွည္ေသာအခ်ိန္တြင္ စကားသံကုိ အက်ယ္ႀကီးေျပာမိျခင္း၊ စကားျဖတ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္မိေသာအခါ အေမသည္ ေျပာလက္စ စကားစကုိရပ္ၿပီး ေတြေတြေလးႏွင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ ေနတတ္သည္။
ခြင့္တစ္လျပည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ျပန္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ အေမသသည္ ကုတင္ေအာက္က ေသတၱာေဟာင္းတစ္ခုျဖင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား သိမ္းထားေသာ သတင္းစာျဖတ္ပုိင္းမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ့္အားေပးေလသည္။ ထုိသတင္းစာျဖတ္ပုိင္းမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္ျပည္ပေရာက္စဥ္ ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးသမွ်ႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေသာ သတင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကုိျပရန္ ထုိျဖတ္ပုိင္းမ်ားကုိ ဂရုတစ္စုိက္ ၫွပ္ၿပီး အေမသိမ္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲသုိ႔အပ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အတူတူ ေဆာင္သြားေစလုိသည္။
မ်က္မွန္ထူကုိတပ္ စာဖတ္တုိင္း အားစုိက္ရတဲ့အေမ သတင္းစာ တစ္မ်က္ႏွာခ်င္းကုိ ကုန္ေအာင္ဖတ္ၿပီး ထုိျဖတ္ပုိင္းကုိ မည္မွ် ခက္ခက္ခဲခဲ ၫွပ္ခဲ့သည္ဆုိတာကုိ ကြၽန္ ေတာ္အသိ၊ သုိ႔ေသာ္ အသုံးမ၀င္ေတာ့ေသာ ထုိသတင္းစာမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ္ယူမသြားခ်င္ေပ။ ကြၽန္ေတာ္ ေတြေ၀ေနသည့္အခုိက္တြင္ အေမ့လက္ထဲသုိ႔ ျဖတ္ပုိင္းေလးတစ္ခု လႊင့္က်သြားသည္။ ကြၽန္ေတာ္ထက္ဦးေအာင္ အေမက ေကာက္ယူလုိက္ၿပီး အက်ီအိပ္ထဲသုိ႔ထည့္လုိက္သည္။ "ဘာျဖတ္ပုိင္းလဲအေမ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ျပပါလား" အေမေတြေတြေလးႏွင့္ကမ္းေပးၿပီး ထမင္းစားခန္းသို႔ ထြက္သြားလုိက္သည္။
ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ျခင္းဖတ္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ "ငါအုိသြားေသာအခါ" ဟုေခါင္းစဥ္တပ္ထားေသာ ၂၀၀၄-၁၂-လပုိင္း ၆ရက္ေန႔က ေဆာင္းပါးေလးျဖစ္သည္။ ေဆာင္းပါးေလး မွာ ........
"ငါအုိသြားေသာအခါ"
ငါအုိသြားေသာအခါ ငါဟာအရင္ကငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ကုိနားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ဆက္ဆံေပးပါ။
ခ်ိနဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အက်ီေပၚေလာင္းမိတဲ့အခါ၊ ဖိနပ္ႀကိဳးေတြ ခ်ည္ဖုိ႔ေမ့သြားတဲ့အခါ၊ ငါ့ကုိမရြံပါနဲ႔
ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသင္ေပးခဲ့တာေတြကုိ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ။
အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့စကားေတြကို ငါျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ပဲ ေက်းဇူးျပဳၿပီးနားေထာင္ေပးပါ၊
ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တုိင္း တစ္ေထာင့္တစ္ညပုံျပင္ေတြကုိ မ႐ုိးေအာင္ ေျပာရင္းငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကုိသတိရေပးပါ။
မလႈပ္မရွားႏုိင္လုိ႔ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ အကူအညီလုိတဲ့အခါ ငါ့ကုိမၿငိဳျပင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္လွည့္၊ ေျခာက္တစ္ခါ ေရခ်ိဳးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံရိပ္ေလးကုိ ျမင္ေယာင္ေပးပါ။
စိတ္သြားတုိင္း ကုိယ္မပါ ႏြမ္းလ်ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စုံနဲ႔ ငါ့ကုိကူတြဲေပးပါ။
လမ္းေလွ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္ က်င့္ေပးခဲ့ဖူးတာကုိ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ။
အသက္ႀကီးလာလုိ႔ စကားေျပာရမွာ ေရွ႕ေနာက္မညီပဲ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ငါေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးၿပီးစဥ္းစားခြင့္ေပးပါ။ စကားအေၾကာင္းအရာေတြက ငါ့အတြက္ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ေဘးကေန ငါေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ။
တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အုိစာသြားတဲ့ ငါ့ကုိၾကည့္ၿပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊ နားလည္ေပးပါ အားေပးပါ။ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ ငါလမ္းၫႊန္ေပးခဲ့သလုိ အခုအခ်ိန္ မွာ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ အခ်စ္နဲ႔ေအးျမမႈေတြကုိ ငါၿပံဳးၿပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲ့ဒီ့အၿပံဳးေတြထဲက မဆုံးတဲ့ ငါ့ေမတၱာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။
ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ထိန္းထားရင္း မနားတမ္းဆုံးေအာင္ ဖတ္လုိက္မိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေသတၱာထဲက အေကာင္းဆုံး အ၀တ္တစ္စုံကုိ ထားခဲ့ၿပီး ထုိျဖတ္ပုိင္း မ်ားကုိထည့္လုိက္သည္။ က်န္ေသာျဖတ္ပုိင္းမ်ားက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အသုံးမ၀င္ေသာ္လည္း ထုိေဆာင္းပါးပါေသာ ျဖတ္ပုိင္းေလးမွာ ကြၽန္ေတာ့္ဘယ္ေနရာေရာက္ ေရာက္ ကြၽန္ေတာ့္အပါး အၿမဲမခြာေတာ့။
ျမန္မာျပည္မွ အေမ့ကုိ ဒီ၀တၱဳတုိေလးကုိေရးရင္း မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ သားကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္..
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ...
Subscribe to:
Posts (Atom)